Eva is 23 en draagt al jaren de emotionele last mee van een vader die inmiddels 78 is. Dat forse leeftijdsverschil heeft hun band in de loop der tijd duidelijk getekend.
“Ik kan er niet bij dat hij op zo’n late leeftijd nog een kind wilde,” zegt Eva geïrriteerd. Voor haar voelt het vreemd om een vader te hebben die niet meer midden in het leven staat, maar juist te maken heeft met de grenzen die ouder worden met zich meebrengt.
Vanaf jongs af aan merkte Eva dat haar leven anders liep dan dat van haar leeftijdsgenoten. “Bij anderen zie je vaders die barsten van energie en van alles ondernemen met hun kinderen. Het steekt me dat mijn vader dat simpelweg niet kan,” vertelt ze open.
Haar vader kreeg haar pas na zijn 55e. Daardoor voelt het vaak alsof hij minder vlot en ondernemend is dan jongere vaders. “Soms ben ik bijna jaloers op vrienden met vaders die nog plannen smeden en volop meedraaien. Mijn vader heeft die fase al ver achter zich gelaten.”
Veel van Eva’s boosheid komt voort uit een gevoel van gemis, alsof ze iets waardevols heeft misgelopen doordat haar vader al op leeftijd is. Waar vrienden moeiteloos een weekend weg gaan met hun vader of samen sporten, loopt zij tegen zijn fysieke grenzen aan.
“Soms voelt het gewoon oneerlijk,” zegt ze. “Alsof er stukjes van mijn jeugd ontbreken.” Ze snapt dat haar vader destijds vast goede redenen had om op latere leeftijd een kind te krijgen, maar het knagende gevoel blijft dat ze een deel van haar jeugd heeft moeten inleveren.
Daarnaast maakt Eva zich druk over wat er nog gaat komen. “Het idee dat er misschien niet zo veel gezamenlijke tijd meer over is, maakt me verdrietig. Nu ik zelf ouder word, komt dat besef alleen maar harder binnen.”
De gedachte dat haar vader er op een dag niet meer zal zijn, roept bij haar zowel verdriet als boosheid op. Het blijft voor haar lastig te bevatten waarom hij zo laat nog vader werd, gezien de grote invloed die dat op haar leven heeft gehad.
Eva’s zorgen over later
Eva’s frustraties komen niet alleen door de beperkte energie van haar vader. Ze voelt zich ook geremd in wat ze samen kunnen doen. “Spontaan met hem op vakantie of een lange wandeling maken zit er niet in; je moet altijd rekening houden met wat zijn lichaam nog aankan,” zegt Eva. Die grenzen heeft ze niet zelf gekozen, en dat wringt.
Als ze dit met vrienden probeert te bespreken, merkt ze dat ze zich vaak inhoudt. “Als ik hoor wat zij samen met hun ouders doen, besef ik dat ik niet kan aanhaken.” Dat doet pijn, juist omdat het buiten haar macht ligt. De frustratie voelt soms bijna als schuld, alsof ze ondankbaar is voor wat er wél is, terwijl ze eigenlijk alleen maar verlangt naar een gewone vader-dochterband.
Lange tijd sprak Eva haar gevoelens niet uit, maar steeds vaker beseft ze dat ze een manier moet vinden om met de situatie te leven. Haar vader is er nog en, ondanks zijn leeftijd, geeft hij liefde en steun. Toch blijft het knagen dat hun band misschien rijker had kunnen zijn als hij jonger was.
“Ik wil hem niet afserveren of ondankbaar lijken, maar ik moet eerlijk zijn naar mezelf,” zegt Eva. De mix van rouw en gemis blijft ingewikkeld en moeilijk te plaatsen. Tegelijk wil ze haar vader niet belasten met hoe diep haar frustraties zitten. Ze ziet dat deze situatie haar leven op een eigen manier heeft gevormd en hoopt dat ze gaandeweg een manier vindt om ermee om te gaan.
