Martijn (44) is er goed klaar mee. Hij heeft geld gestoken in een kabelgoot in de stoep voor zijn huis, zodat hij zijn elektrische auto gewoon voor de deur kan opladen. Maar zijn buren zetten er doodleuk hun auto neer, en dat voelt wrang. Ondanks die investering lijkt niemand in de straat te snappen hoeveel gedoe dat geeft. “Het is echt om gek van te worden,” zegt hij. “Ik heb die kabelgoot niet voor niets laten aanleggen om thuis makkelijker te kunnen laden. Toch parkeren anderen er alsof het ze niks kan schelen.”
Die kabelgoot is bedoeld om de laadkabel veilig over de stoep te leggen zonder dat iemand kan struikelen. Het idee was simpel: auto voor de deur, stekker erin. Maar ook al regel je zoiets netjes in de openbare ruimte, dat maakt de parkeerplek nog niet exclusief van jou.
Frustratie en mogelijke uitwegen
Martijn snapt dat het om een openbare parkeerplaats gaat, maar hij vindt dat zijn investering wel iets zou mogen betekenen. Hij koos voor elektrisch om groener bezig te zijn én om te besparen op brandstof. Daar heb je weinig aan als je niet kunt laden. “Het voelt als een voortdurende worsteling,” zegt hij somber.
De aanleg van de kabelgoot was duur en het regelen van vergunningen kostte bergen tijd en energie. “Ik dacht: als ik het keurig volgens de regels doe, komt het goed. Maar zo pakt het niet uit,” legt hij uit. Zijn buren weten van de kabelgoot, maar volgens hem nemen ze het niet echt serieus.
Hij heeft het gesprek gezocht, maar dat leverde nog geen doorbraak op. “Ik heb vriendelijk gevraagd om rekening te houden met de plek voor mijn huis, maar het lijkt niet binnen te komen. Strikt genomen mogen ze er gewoon parkeren; het is openbaar terrein.”
Juist dat maakt het juridisch ingewikkeld. Hij begrijpt dat hij geen alleenrecht heeft, maar als hij er zelf zelden kan staan, voelt de hele investering zinloos. “Ik kan moeilijk eisen dat ze ergens anders parkeren, maar elke keer dat de plek bezet is, voelt het respectloos.”
Een buurman, die anoniem wil blijven, zegt dat het voor hen ook ongemakkelijk is. “Ik snap dat hij moet opladen, maar het is en blijft een openbare plek. Ik heb zelf ook geen vaste parkeerplaats; waarom hij dan wel?”
Martijn denkt aan juridische stappen, al weet hij dat het een lastige route is. “Ik heb de gemeente gebeld om te vragen naar een gereserveerde laadplek, of iets in die richting. Maar dat traject is stroperig en traag.”
Volgens hem is er een breder gesprek nodig over laadinfrastructuur. “Steeds meer mensen stappen over op elektrisch, maar de regels over wie waar mag staan zijn nog onvoldoende duidelijk.” Voor hem blijft het zoeken naar een uitweg. “Voor sommigen lijkt dit een kleinigheid, voor mij is het een dagelijks ongemak. Waarom kunnen we niet wat meer rekening met elkaar houden?”
Voor nu zit er weinig anders op dan afwachten, al verwacht hij geen snelle verandering. “Het lijkt soms alsof aandacht voor elkaar ontbreekt. Zolang dat niet verandert, blijft die frustratie,” besluit Martijn.
