Johan (21) is het zat: ouderen hebben een huis, starters hebben niks — maar wij moeten vooral geduld hebben

De adviezen komen steevast van iemand die z’n eigen dak al op orde heeft. Nog even doorsparen. Verwachtingen bijstellen. Nog een paar jaar geduld. Johan, 21, kan dat riedeltje niet meer aanhoren. Volgens hem wordt er van jongeren verwacht dat je begrip toont voor een situatie waar je nooit om vroeg.“Ouderen hebben een dak boven hun hoofd en wij staan met lege handen,” zegt hij. “Tuurlijk, ik chargeer. Maar waarom moet ik mijn frustratie eerst keurig gladstrijken voordat iemand bereid is te luisteren?”

Een slaapkamer is geen toekomststrategie

Johan droomt niet van een vrijstaande villa, twee garages of gouden kranen. Hij wil gewoon een plek waar je zelf bepaalt wanneer je eet, wie er binnenloopt en wanneer de was draait. Gewoon kunnen doorgroeien naar volwassenheid zonder voor elke stap aan je ouders vast te zitten.“Als ik zeg dat ik op mezelf wil wonen, voelt het bijna alsof ik iets onredelijks vraag. Alsof een eigen voordeur een beloning is die je pas na tien jaar wachten verdient.”Wat hem het meest irriteert, is dat het gesprek telkens verschuift naar zijn keuzes. Die nieuwe telefoon. Dat festival. Die vakantie. Alsof elke privé-uitgave bewijst dat zijn woonprobleem eigenlijk zijn eigen schuld is.

Jouw woonrust, mijn wachttijd

Zijn politieke frustratie begint waar het belang van de huidige bewoner botst met dat van degene die nog een huis zoekt. Stel dat er woningen bij kunnen komen, maar omwonenden hun uitzicht liever houden. Wiens belang weegt dan zwaarder?“Waarom zou het recht op vrij uitzicht belangrijker zijn dan mijn kans op een woning? Maak vooral bezwaar, dat mag. Maar mijn leven kan niet eindeloos op pauze omdat iemand geen nieuwe buren wil.”Johan wil dat politici die keuze hardop maken. Niet iedereen tegelijk te vriend willen houden en vervolgens verbaasd zijn dat er niets verandert.

Niet elke oudere heeft het makkelijk

Hij geeft toe dat zijn stelling te grof is. Ook oudere huurders kunnen muurvast zitten. Met een klein pensioen zwem je echt niet in het geld. En een koophuis hebben betekent niet automatisch dat er elke maand iets overblijft.“Mijn boosheid gaat niet over iemands leeftijd. Het gaat over mensen die hun eigen zekerheid vanzelfsprekend vinden, terwijl de mijne als ‘geduld hebben’ wordt weggezet.”

Wie gaat er nou eens echt iets inleveren?

Voor Johan hoort bij politiek ook erkennen dat er verliezers zijn. Misschien moet een wijk dichter worden bebouwd. Misschien verdwijnt een geliefd uitzicht. Je kunt volgens hem niet alle bestaande wensen beschermen en intussen jongeren een doorbraak beloven.Heeft Johan een punt, of maakt hij het zich te makkelijk door met de vinger naar oudere generaties te wijzen?