Anne (43) rekent af met de politiek: wij betalen de rekening, zij jagen op hun volgende baan

Anne, 43, is het zat dat politici eindeloos uitleggen hoe complex alles allemaal is. Ze snapt niet waarom ‘verantwoordelijkheid’ zo vaak iets voor een ander lijkt. Jij en ik vullen formulieren in, herstellen fouten en betalen op tijd. Maar wat als een bestuurder zijn werk laat liggen?“Dan krijg je een lastig gesprek, een verklaring en daarna begint er weer een nieuw hoofdstuk,” moppert ze. “Wij draaien op voor de kosten. Zij schuiven door naar hun volgende functie.”

Excuses zijn nog geen oplossing

Wat Anne vooral steekt, is het gat tussen spijt betuigen en echt iets repareren. Ze schetst een denkbeeldige situatie: een regeling loopt vast, mensen wachten op hulp en de verantwoordelijke bestuurder vertrekt. Ondertussen blijft diezelfde kapotte regeling gewoon bestaan.“Iedereen gaat het dan hebben over of dat vertrek dapper was. Maar degene die al maanden op antwoord wacht, schiet daar niets mee op. Waarom draait het gesprek alweer om de carrière van de bestuurder?”Ze wil een politiek debat waarin de gevolgen voor gewone mensen langer centraal staan dan de vraag wie de lege stoel mag innemen.

Een netwerk maakt je nog niet geschikt

Ook bij iemands overstap naar een andere baan zet Anne vraagtekens. Niet omdat een oud-politicus nooit meer iets zou mogen doen, maar omdat ze wil snappen waarom iemand ergens terechtkomt.“Zeg gewoon welke ervaring iemand geschikt maakt. Welke resultaten heeft die persoon behaald? Wie heeft de selectie gedaan? Ik hoef geen verhaal over een indrukwekkend netwerk als ik vraag naar prestaties.”Ze pleit voor duidelijke procedures en openheid over mogelijke belangenverstrengeling. Dat is volgens haar zinvoller dan achteraf verwachten dat iedereen vanzelf vertrouwen heeft in de uitkomst.

Niet elke politicus is een zakkenvuller

Anne weet dat haar eerste zin te kort door de bocht is. Er zijn genoeg mensen die vanuit overtuiging de politiek in gaan en zich echt inzetten. Een hele beroepsgroep wegzetten als profiteurs lost bovendien geen enkel concreet probleem op.“Maar ik hoef niet eerst twintig complimenten te geven voordat ik mag zeggen dat iets niet deugt. Vertrouwen kun je niet afdwingen met goede bedoelingen op papier.”Voor haar hoort daar ook bij dat politici hun eigen plannen langs dezelfde lat leggen als die van hun tegenstanders.

Laat zien wat er concreet verbetert

Anne wil dat bestuurders van tevoren aangeven waarop je ze mag afrekenen. Welke verbetering beloven ze? Wanneer moet die zichtbaar zijn? En wat gebeurt er als dat niet lukt?“Minder praten over herstel van vertrouwen. Geef me iets om dat vertrouwen op te bouwen. Bijvoorbeeld: een probleem dat echt is opgelost.”Is Annes wantrouwen logisch, of maakt deze manier van praten het juist lastiger om goede mensen de politiek in te krijgen?