In Amsterdam lijkt het inmiddels alsof zelfs plagen aanspraak maken op bescherming. De Partij voor de Dieren wil dat ratten en ander ongedierte niet langer actief worden aangepakt. Volgens de partij is het doden van dieren niet te rechtvaardigen en moet de stad op zoek naar vriendelijkere manieren. Onder bewoners overheersen vooral verbazing en kwaadheid.
Blijkbaar horen ratten er gewoon bij
Als je in Amsterdam woont, weet je dat ratten al lang geen zeldzame verschijning meer zijn. Ze scharrelen langs vuilniszakken, schieten onder terrassen weg en duiken op bij speeltuinen. Voor veel bewoners is het dagelijkse kost. En precies nu wil de Partij voor de Dieren juist een stap terug doen in de aanpak.
Volgens de partij ligt de oorzaak bij de mens. Rommelig afvalbeleid, etensresten op straat en uitpuilende containers zouden het echte probleem zijn. Ratten doen simpelweg wat ratten altijd doen.
Bewoners maken zich druk
Lang niet iedereen ziet dat zitten. “We hebben nu al hinder,” zeggen bewoners. “Als je stopt met aanpakken, loopt het alleen maar verder uit de hand.”
Het gaat niet alleen om smerigheid: ratten knagen kabels kapot, kunnen ziektes overbrengen en maken kelders en tuinen onbruikbaar. Als je kinderen hebt of een horecazaak runt, voelt dit plan al snel wereldvreemd.
“Leuk bedacht in een idealistische bubbel,” zegt een bewoner, “maar wij krijgen ze straks gewoon in huis.”
Ideologie gaat vóór leefbaarheid
Critici vinden dat de partij te ver doorschiet in haar dierenliefde. “Dit gaat niet meer over natuur, dit gaat over hoe je hier kunt leven,” klinkt het. “Een stad is geen natuurgebied.”
Zij wijzen op de realiteit van een volle, drukke stad. “Ratten laat je niet verdwijnen met knuffels.”
Diervriendelijk of gewoon naïef
De Partij voor de Dieren zegt: voorkomen is beter dan bestrijden. Minder afval, deugdelijke containers en meer bewustwording moeten het verschil maken. Tegenstanders vragen zich hardop af hoe haalbaar dat is.
“Amsterdam krijgt het afval al jaren niet op orde,” zegt een horecaondernemer. “En ondertussen moeten wij doen alsof ratten vanzelf verdwijnen.”
Symbolische politiek
Voor veel Amsterdammers voelt het aan als een symbolische actie. “Dit roep je makkelijk, maar wij zitten straks met de gevolgen.”
De vrees is dat dit weer zo’n voorbeeld wordt van beleid dat op papier mooi klinkt, maar op straat verkeerd uitpakt. Letterlijk.
Idealen zijn prima. Maar niemand zit te wachten op een stad waar ratten zwaarder lijken te wegen dan de bewoners.
