Anne is 23, net afgestudeerd en heeft een fulltime baan; op papier doet ze alles zoals het hoort. Toch slaapt ze nog steeds in haar oude kamer bij haar ouders. Niet omdat ze het zo breed heeft, maar omdat er simpelweg geen opties zijn. “Ik sta al jaren ingeschreven, reageer op elke advertentie en elke keer komt dezelfde mail: helaas, u bent niet geselecteerd,” vertelt ze. Voor haar is de wooncrisis geen theoretisch politiek ding, maar iets dat haar leven letterlijk op pauze zet. Geen eigen stek, geen ademruimte, geen echte aftrap.
Huizen waarin niemand nog vooruitkomt
Het meest frustreert haar dat ze tijdens het zoeken steeds hetzelfde beeld tegenkomt: ruime eengezinswoningen met vier slaapkamers waar één of twee oudere mensen wonen. “Iedereen mag best comfortabel leven,” zegt ze, “maar het schuurt dat gezinnen klem zitten en starters nergens heen kunnen terwijl complete huizen half leeg blijven.” Voor Anne draait het niet om schuldigen aanwijzen, maar om slimmer verdelen. De woningvoorraad groeit amper, terwijl de scheefheid toeneemt.
Verplichtingen voelen streng, maar niets doen is nog schrijnender
Anne snapt dat dit hard kan overkomen. Praten over verplicht kleiner wonen roept meteen weerstand op. Toch vindt ze dat gesprek nodig. “We doen nu alsof verhuizen altijd een volledig vrije keuze moet zijn, terwijl wonen inmiddels schaars is.” Ze vergelijkt het met andere collectieve afspraken. “Voor zorg, pensioen en verkeer accepteren we regels, waarom zou wonen dan untouchable zijn?” Volgens haar hoort bij solidariteit soms dat je letterlijk ruimte maakt voor de volgende generatie.
De gevoelens achter blijven zitten
Critici wijzen erop dat veel ouderen emotioneel gehecht zijn aan hun huis. Anne begrijpt dat, maar vindt het maar een deel van het verhaal. “Iedereen levert iets in,” zegt ze. “Ik lever mijn zelfstandigheid, toekomstplannen en mijn mentale rust in.” Volgens haar wordt de emotionele tol voor jongeren structureel onderschat. Relaties worden uitgesteld, aan kinderen durf je niet te denken en keuzes op werk worden gemaakt op reistijd in plaats van ambitie.
Niet tegen ouderen, wel tegen het systeem
Anne ziet ouderen niet als tegenpartij. Haar kritiek gaat over beleid dat al decennia vooruit is geschoven. “Politici hebben te lang gedacht dat de markt het wel oplost.” Het gevolg is een generatie die keurig alles doet wat gevraagd wordt, maar nergens terechtkan. “Dan ga je vanzelf kijken naar herverdeling,” zegt ze. “Niet uit boosheid, maar omdat het nodig is.”
Een lastige vraag die we blijven ontwijken
Of verplicht kleiner wonen dé oplossing is, daar is Anne niet dogmatisch in. Wat ze wél zeker weet: niets doen kan niet meer. “Elke oplossing doet iemand pijn,” zegt ze. “De vraag is alleen bij wie.” Voorlopig ligt die pijn vooral bij jongeren. En zolang dat zo is, groeit de woede. “Ik vraag geen luxe,” besluit Anne. “Gewoon een plek om te kunnen beginnen.”
Wat vind jij van Annes idee? Laat het horen in de reacties!
