Voor de 65-jarige Caroline is het geen ramp, maar wel iets dat haar elke dag ergert. Hoort haar man een prijs, dan start telkens dezelfde riedel. Niet in euro’s denken, maar direct terugrekenen naar guldens. “Sta je in de supermarkt en dan mompelt hij: dat is bijna vijftien gulden. Daar word je knettergek van.”
Net alsof de euro nooit is ingevoerd
Caroline vindt dat haar man is blijven steken in een tijd die al ruim twintig jaar achter ons ligt. “We betalen sinds 2002 met de euro. Dat duurt langer dan sommige huwelijken. En toch gedraagt hij zich alsof die munt morgen weer verdwijnt.”
Van een koffie op het terras tot een nieuwe jas of de rekening van de garage: alles moet worden omgerekend. “Wat het ook is, hij kan het niet laten. En altijd met dat verongelijkte gezicht, alsof hij persoonlijk wordt afgezet.”
Altijd duurder dan toen
Volgens Caroline heeft dat terugrekenen maar één doel: mopperen. “In guldens klinkt alles meteen schrikbarend duur, dat weet hij ook. Acht euro klinkt nog redelijk. Maar noem het bijna achttien gulden en het gezucht barst los.”
Ze merkt dat het haar steeds meer irriteert. “We zijn een weekendje weg en in plaats van te genieten, hoor ik alleen maar bedragen uit de jaren negentig.”
Niet over te praten
Caroline heeft het geprobeerd: uitleggen dat het nergens op slaat, dat lonen ook zijn gestegen, dat de wereld anders is. “Maar hij wil het niet horen. Dan komt hij met: vroeger had je voor tien gulden een volle kar. Dat is gewoon niet waar, maar in zijn hoofd staat het vast.”
Voor haar is het geen geldprobleem, maar een ingesleten gewoonte. “Het is nostalgie in vermomming van verontwaardiging.”
Klein, maar uitputtend
Ze benadrukt dat het geen reden is om uit elkaar te gaan. “Maar het slurpt energie. Je kunt amper normaal over geld praten zonder dat die gulden er weer bij wordt gehaald.”
Soms kan Caroline er nog om lachen, maar steeds minder vaak. “Ik heb gezegd dat als hij blijft terugrekenen, ik alles ga omzetten naar de oude prijs in arbeidstijd. Kijken hoe leuk hij dat vindt.”
Tijd om het los te laten
Volgens Caroline is het tijd om de gulden definitief te parkeren. “Die bestaat niet meer. Hij komt niet terug. En eerlijk gezegd wil ik gewoon koffie drinken zonder een mini-college economie.”
Ze haalt diep adem. “Ik wil die gulden niet meer horen. Ik wil gewoon weten of we het fijn hebben, niet of het in 1987 goedkoper was.”
