Domien (67) heeft er schoon genoeg van. Terwijl sommigen vol enthousiasme overstappen op elektrisch rijden, blijft hij bewust bij diesel. Niet omdat hij dwars wil doen, zegt hij, maar omdat hij uit ervaring spreekt. “Dit kunstje ken ik,” zegt hij. “Eerst wordt het opgehemeld, gesubsidieerd en aangemoedigd. En zodra bijna iedereen om is, gaat de kraan dicht.”
“Eerst lokken, daarna afrekenen”
Voor Domien is het patroon zonneklaar. “Kijk naar zonnepanelen. Jarenlang klonk het: dit is de toekomst. Mensen staken er duizenden euro’s in, vaak met geleend geld. En nu? Salderen wordt afgebouwd, terugleveren kost je geld, de spelregels veranderen.”
Hij schudt zijn hoofd. “Met elektrische auto’s dreigt hetzelfde. Nu krijg je voordelen, straks ben je gewoon de melkkoe.”
Vertrouwen in beleid is weg
Wat hij vooral mist, is voorspelbaarheid. “Ik ben niet tegen vooruitgang,” zegt hij. “Maar ik heb wel moeite met beleid dat om de paar jaar totaal wordt omgegooid.”
Hij wijst erop dat veel mensen een elektrische auto nemen omdat het nu financieel aantrekkelijk lijkt. “Geen wegenbelasting, lage bijtelling, subsidies. Denk je echt dat dat zo blijft zodra bijna iedereen elektrisch rijdt?”
Domien vindt het naïef om dat te denken. “De overheid loopt inkomsten mis. Dat halen ze vroeg of laat terug: via betalen per kilometer, duurdere stroom of nieuwe heffingen.”
Diesel voelt rechttoe rechtaan
Voor hem is diesel duidelijk. “Ik weet waar ik aan toe ben. Ik betaal accijns, ik betaal belasting, klaar.” Geen gedoe met laadpalen of apps, geen stress over actieradius of een overbelast net.
“Ik tank vol en ga,” zegt hij. “Ja, het kost wat. Maar ik wéét tenminste dat het niet morgen ineens verdubbelt omdat er in Den Haag weer een plan uit de koker rolt.”
“Mensen worden afhankelijk gemaakt”
Wat hem ook stoort, is de afhankelijkheid van techniek. “Elektrisch rijden klinkt mooi, maar je hangt wel aan laadnetwerken, software-updates en veranderend beleid.”
Hij vergelijkt het met mensen met zonnepanelen die zich nu bekocht voelen. “Die dachten slim bezig te zijn. En nu betalen ze voor stroom die ze zelf opwekken.”
“Dat vertrouwen ben ik kwijt,” zegt hij. “En als je dat eenmaal kwijt bent, stap je niet nog een keer in.”
Kritiek? Die zag hij al aankomen
Domien weet dat zijn standpunt niet populair is. “Dan ben je ineens ‘tegen duurzaamheid’ of ‘ouderwets’.” Hij haalt er zijn schouders over op.
“Ik leef lang genoeg om te weten dat hypes komen en gaan,” zegt hij. “En dat de rekening meestal bij de gewone burger eindigt.”
“Ik blijf rijden met wat werkt”
Voorlopig blijft Domien dus bij diesel. Niet uit nostalgie, maar uit wantrouwen. “Laat eerst maar eens zien dat regels tien, twintig jaar overeind blijven.”
Tot die tijd is hij helder.
“Ze kunnen van alles beloven,” zegt hij. “Maar ik trap niet nog eens in hetzelfde trucje.”
