Hans is 51 en zit aan de keukentafel over zijn open laptop gebogen, met een stapel rekeningen ernaast. Energie. Boodschappen. Verzekeringen. Alles kost meer. Alleen zijn loon niet. “En als ik dan hoor wat een Kamerlid opstrijkt, ben ik er meteen klaar mee.”
Werelden apart
Volgens Hans bewegen politici zich in een totaal andere werkelijkheid. “141.000 euro per jaar. Dat is meer dan drie keer wat veel mensen verdienen. Dan voel je die inflatie gewoon niet.”
Debatten waarin Kamerleden over koopkracht praten alsof het iets theoretisch is, irriteren hem. “Voor mij gaat koopkracht erom of je aan het einde van de maand nog iets overhoudt. Voor hen lijkt het een rekensommetje in Excel.”
Stijgende prijzen zijn geen rekenoefening
Hans voelt die prijsstijgingen dagelijks. “De supermarkt is bizar. Je pakt precies hetzelfde als vorig jaar en je bent zo twintig euro meer kwijt.”
Ook de vaste lasten trekken hard aan. “Energie omhoog. Gemeentebelastingen omhoog. Zorgpremie omhoog. Alles omhoog, behalve het salaris.”
En dan hoort hij Kamerleden zeggen dat het wel meevalt. “Dan denk ik: ja, logisch. Jij merkt het niet.”
Geen stress, geen zorgen
Volgens Hans is het grootste probleem dat politici die financiële spanning niet kennen. “Als je weet dat er elke maand ruim elf mille bruto binnenkomt, slaap je echt anders.”
Hij zegt niet dat Kamerleden geen verantwoordelijkheid hebben. “Ze werken hard. Dat geloof ik best.”
Maar begrip voor hoe het voor veel Nederlanders voelt, mist volgens hem. “Je kunt niet navoelen hoe het is als je moet kiezen tussen wat geld opzijzetten of je auto laten maken.”
De kloof wordt groter
Wat Hans vooral kwaad maakt, is die kloof. “Ze praten over ‘de burger’ alsof het een vakje is. Alsof we cijfers zijn.”
Hij voelt zich niet gezien. “Ik hoor niemand die zegt hoe het is om 51 te zijn, geen buffer te hebben en te zien dat alles duurder wordt.”
Volgens hem vergroot dat salaris het gat alleen maar. “Hoe hoger je boven mensen hangt, hoe minder je meekrijgt van wat er speelt.”
Begrip vang je niet in beleid
Hans benadrukt dat het niet om jaloezie gaat. “Het draait om geloofwaardigheid.”
Als iemand met een hoog inkomen zegt dat je je geen zorgen hoeft te maken, voelt dat verkeerd. “Ik denk dan: zeg dat nog eens als je mijn bankrekening hebt.”
Hij wil dat politici eerlijk zijn. “Zeg gewoon dat jullie het zelf niet voelen. Dat scheelt al.”
Het idee dat je er alleen voor staat
Aan het eind van het gesprek klapt Hans zijn laptop dicht. “Ik red het nog. Dat wel.”
Maar hij maakt zich zorgen. “Niet alleen om mezelf. Ook om iedereen die maar net boven water blijft.”
Hij zegt het kalm maar stellig. “Wie 141.000 euro per jaar verdient, merkt die stijgende prijzen amper. En zolang dat niet wordt erkend, lijkt het alsof we in twee werelden binnen dezelfde samenleving leven.”
