Inleiding van het verhaal
Hoi allemaal, Iris hier, 24 jaar jong en woonachtig in Utrecht. Na het afronden van mijn bachelor aan de universiteit besloot ik geen master te volgen. Waarom? Nou, mijn studieschuld is al enorm door het leenstelsel en mijn verhuizing van Friesland naar Utrecht, wat betekende dat ik op kamers ging. Nu ik fulltime werk, voel ik me vaak eenzaam.
Toen ik mijn studie afrondde, kreeg ik via LinkedIn meerdere banen aangeboden. Het leek me verstandig om meteen aan de slag te gaan om mijn schulden niet verder te laten oplopen. Ik dacht: “Een master kan altijd later nog, en misschien wil mijn werkgever dan wel helpen betalen.” In het begin was dat een geruststellende gedachte, maar die geruststelling verdween snel. Mijn vrienden begonnen me steeds meer te vermijden.
Veel vrienden uit mijn studietijd kozen wel voor een master. Zij zitten nog midden in het studentenleven, terwijl ik elke ochtend om 07:00 uur opsta voor mijn werk. Vroeger gingen we vaak samen op pad of planden we spontaan een borrel, maar nu word ik nergens meer voor uitgenodigd. Onlangs realiseerde ik me: “Mijn studiegenoten sluiten me buiten omdat ik geen master doe, terwijl zij dat wel doen.”
Ze plannen hun activiteiten vaak overdag, precies wanneer ik moet werken. Als ik voorstel om iets ’s avonds te doen, hoor ik vaak: “Oh, nee, dan hebben we college of moeten we studeren.” Het voelt alsof we in totaal verschillende werelden leven.
De ervaren tweestrijd
Ik twijfel steeds vaker aan mijn beslissing. Mijn bachelor lijkt ineens minder waardevol. Hoewel ik een goede baan heb, mis ik de band met mijn vrienden enorm, wat me onzeker maakt. Had ik toch voor een master moeten kiezen? Was mijn beslissing om financieel verantwoord te blijven misschien een fout?
Daarnaast speelt het idee om uit Utrecht te vertrekken, aangezien mijn werk zich in een andere stad bevindt. Verhuizen zou logischerwijs goedkoper zijn. Maar stel je voor dat ik dan de kans verlies om ooit weer dicht bij mijn vrienden te zijn?
Ik breng dit ter sprake omdat ik op zoek ben naar advies. Hoe ga ik om met eenzaamheid en het gevoel buitengesloten te worden? Moet ik erop vertrouwen dat mijn vrienden later mijn keuze voor fulltime werk begrijpen, of is het tijd voor een nieuwe start dichter bij mijn werk?
Ik hoop op een toekomst waarin ik me minder alleen voel en tegelijkertijd trots ben op de keuzes die ik maakte. Als iemand ideeën of vergelijkbare ervaringen heeft die me kunnen helpen, hoor ik het graag.
