Marie is 43 en staat voor iets dat haar hele dagelijkse ritme kan omgooien: er wordt gedacht aan een minimumleeftijd voor het rijden op een e-bike. Als dat doorgaat, kan haar zoon, die nu elke dag elektrisch naar school fietst, niet meer zelfstandig op pad.
Ze legt uit hoe dat voelt: “Als die nieuwe regels erdoor komen, kan mijn zoon niet langer in zijn eentje naar school op de e-bike.” Voor haar is die elektrische fiets geen luxe, maar juist een onmisbaar hulpmiddel dat het gezin veel lucht geeft.
Haar zoon gebruikt al een paar jaar een e-bike om naar school te gaan. Het is meer dan 15 kilometer en hij moet vroeg weg. “Hem elke dag met de auto brengen en weer ophalen is voor ons gewoon niet haalbaar,” vertelt Marie. Bovendien vindt ze het belangrijk dat hij verantwoordelijkheid leert nemen en zelfredzaam wordt, en fietsen helpt daar enorm bij.
De mogelijke aanpassing van de regels voelt voor haar als een flinke beperking. “We willen dat onze kinderen zo zelfstandig mogelijk opgroeien, en die vrijheid op de e-bike hoort daar wat mij betreft bij,” zegt ze.
Voor haar zoon zou zo’n maatregel betekenen dat hij vrijheid verliest en minder zelf kan regelen. Het gezin moet dan op zoek naar andere, minder handige manieren om hem overal te krijgen.
Marie ziet dat veel gezinnen, net als dat van haar, tegen praktische vraagstukken aanlopen rond schooltijden en sport. “Veel ouders kampen met dezelfde afstanden als wij, en voor ons is een e-bike gewoon een slimme, duurzame oplossing,” zegt ze.
Volgens haar houdt de overheid te weinig rekening met wat zulke regels doen in het dagelijks leven. “De auto is voor ons geen serieuze optie: het is druk op de weg en de brandstof wordt alleen maar duurder. De e-bike is vaak makkelijker én beter voor het milieu,” benadrukt Marie.
Wat er allemaal meespeelt bij regels voor e-bikes
Naast het gemak ziet Marie ook voordelen voor de gezondheid. Een e-bike vraagt minder inspanning dan een normale fiets, maar haar zoon is nog steeds buiten en beweegt elke dag. “Hij blijft actief en krijgt zijn portie frisse lucht; dat is beter dan hele dagen binnen zitten,” zegt ze.
Ze snapt de zorgen over verkeersveiligheid, die vaak als reden worden genoemd voor een leeftijdsgrens. Er gebeuren ongelukken met jonge e-bikers en de snelheid kan uitdagingen geven. “Veiligheid gaat altijd voor,” zegt ze, “maar een harde minimumleeftijd voelt niet als de beste aanpak. Leren hoe je veilig fietst zou weleens effectiever kunnen zijn.”
In haar netwerk heeft Marie dit onderwerp met andere ouders besproken. De meningen lopen uiteen: sommigen delen haar zorgen, anderen zijn juist voor een grens. “Een paar vriendinnen zitten precies met dezelfde vragen en zijn net zo bezorgd,” vertelt ze.
Sommige ouders kijken al naar andere manieren van vervoer, maar veel gezinnen voelen zich in het nauw gedreven door mogelijke nieuwe regels. Het debat gaat niet alleen over hoe je je verplaatst; het raakt ook aan opvoeding, verantwoordelijkheid en de autonomie van jongeren.
Marie hoopt dat er in eventuele nieuwe regels ruimte komt voor maatwerk. Jongeren die echt langere afstanden moeten afleggen, zouden volgens haar zelfstandig moeten kunnen blijven reizen. “Het zou fijn zijn als er rekening wordt gehouden met gezinnen zoals het onze, waar je de e-bike niet zomaar kunt vervangen,” zegt ze.
Ook al is nog onduidelijk waar de e-bike-regelgeving naartoe gaat, Marie blijft optimistisch dat er een oplossing komt die past bij gezinnen zoals het hare. Voor haar is een e-bike meer dan vervoer; het geeft haar zoon de kans om zelfstandig en met vertrouwen onderweg te zijn.
De gedachte dat haar zoon straks misschien niet meer zelf naar school kan, baart haar zorgen. “Ik wil zijn vrijheid en zelfstandigheid niet inperken; dat zijn voor ons belangrijke waarden,” besluit ze vastberaden.
