Monique is 49 en draait al ruim twee decennia mee op kantoor. Ze herinnert zich de tijd dat om half negen iedereen binnen was, samen even koffie haalde en precies wist wat er van je werd verwacht. Sinds thuiswerken de standaard is, herkent ze haar werkplek amper terug. “Het voelt allemaal vrijblijvender,” zegt ze. “Vergaderingen starten later, mensen zijn er maar half bij en je hebt geen idee wie er echt bezig is.”
Altijd ingelogd, toch onbereikbaar
Wat haar vooral frustreert: bereikbaar zijn is geen vanzelfsprekendheid meer. “Je stuurt een mail of chat en pas uren later komt er iets terug,” vertelt ze. “Als iemand naast je zit, pak je het meteen op; nu blijft het hangen.” Volgens haar verschuilen collega’s zich achter hun Teams-status of overvolle agenda. “Ze ogen hartstikke druk, maar waarmee dan?”
Productief of alleen de schijn?
Monique weet dat cijfers vaak bewijzen dat thuiswerken loont. Toch schuurt dat met wat zij elke dag ervaart. “Misschien tikt iedereen individueel genoeg weg, maar het teamgevoel is verdwenen.” Samen puzzels leggen, even sparren of snel bijsturen gebeurt bijna niet meer. “Iedereen zit in z’n eigen bubbel en kijkt vooral naar z’n eigen lijstje.”
Wie is nog waarvoor verantwoordelijk?
Nog zoiets dat haar dwarszit: verantwoordelijkheid is moeilijker te grijpen. “Gaat er iets mis, dan wijst iedereen naar een ander.” Vroeger was het duidelijker wie je ergens op kon aanspreken. “Nu hoor je vaak: dat heb ik gemist of: ik was die dag thuis.” Ze heeft het idee dat afspraken losser worden nageleefd. “En als jij daar iets van zegt, ben je ineens degene die niet meebuigt.”
Thuiswerken prima, maar niet als vrijbrief
Monique benadrukt dat ze heus niet anti-thuiswerken is. “Voor concentratie of als het privé even nodig is, werkt het prima.” Wat haar stoort is dat het structureel is geworden en dat er nauwelijks grip op is. “Voor sommige collega’s is het geen hulpmiddel meer maar een smoes.” Ze ziet mensen die hun werk tussen de was en de boodschappen door proberen te proppen of overdag amper online zijn. “Dat merk je als team, ook al kun je het lastig hardmaken.”
Generaties botsen
Volgens Monique speelt leeftijd ook mee. Jongere collega’s zijn opgevoed met flexibiliteit en hechten minder aan fysiek aanwezig zijn. “Voor hen telt de output, niet of je gezien wordt.” Zelf vindt ze werken ook echt samenwerken. “Elkaar zien, aanspreken en bijsturen hoort daar bij.” Die verschillen worden zelden uitgesproken, merkt ze, maar ze wrijven wel.
Een lastige constatering
Ze weet dat haar kijk niet populair is. Thuiswerken voelt vaak als vooruitgang en vrijheid. Toch vindt ze dat de keerzijde te weinig wordt benoemd. “We doen alsof alles beter is geworden, maar dat klopt niet.” Volgens haar is het tijd voor eerlijkheid. “Thuiswerken vraagt discipline, en die heeft niet iedereen.”
Na het gesprek blijft één vraag hangen: herken jij dit beeld, en vind je dat thuiswerken collega’s echt luier en minder betrouwbaar heeft gemaakt, of kijkt Monique te veel door een nostalgische bril?
