In Nederland zouden massa’s woningzoekers een gat in de lucht springen voor een eigen studio. Toch sloeg een Nigeriaanse statushouder een studio van 24 vierkante meter in Tilburg af omdat hij die te krap vond. Hij bleef liever in het asielzoekerscentrum. Daarop stapte het COA naar de rechter, die hem hard terugfloot.
Eerst getekend, daarna nee gezegd
Een statushouder is iemand die als vluchteling is erkend en hier mag blijven. Zodra je die status hebt, regelen COA en gemeente woonruimte, zodat er in het azc weer plekken vrijkomen voor nieuwe asielzoekers. Voor hem lag er een studio van 24 vierkante meter in Tilburg klaar.
Dat kwam niet uit de lucht vallen, kun je wel zeggen. In september vorig jaar tekende hij een brief waarin stond dat hij een aangeboden woning niet mocht weigeren. In het daaropvolgende gesprek zei hij ook geen speciale woonwensen te hebben.
Toch wees hij de studio af: te klein, vond hij. Dus bleef hij in het azc.
Plots PTSS en claustrofobie
Pas na de weigering kwam hij met een uitleg. Hij stelde PTSS en claustrofobie te hebben en wilde daarom een woning met een losse slaapkamer.
De voorzieningenrechter nam dat serieus en bekeek zijn medische gegevens. Daarin bleek niets te staan over claustrofobie. Volgens de rechter bracht hij die klacht pas naar voren nadat hij al had geweigerd. Conclusie van de rechter: dit was een eigen bedenksel.
Binnen drie dagen vertrekken
Het COA kreeg gelijk. Hij moet het azc binnen drie dagen verlaten. Ook draait hij op voor 2.254 euro aan proceskosten. De rechter vond dat hij dit volledig aan zichzelf te wijten heeft: de situatie is “aan zijn eigen opstelling te wijten”.
Of hij in beroep gaat of waar hij na zijn vertrek uit het azc zal wonen, is onbekend.
Frustratie onder woningzoekers
Dit onderwerp ligt gevoelig. Nederland heeft een fors woningtekort. Jongeren, starters en gezinnen staan vaak jarenlang ingeschreven, en op een studio als deze reageren normaal gesproken massa’s mensen. Statushouders krijgen voorrang bij toewijzing, juist om de azc’s te ontlasten.
Dat iemand met voorrang zo’n woning afslaat terwijl het voor veel anderen een droom is, stuit op onbegrip. Tegelijk maakt deze uitspraak duidelijk dat er grenzen zijn: wie zonder goede reden een passende woning weigert, hoeft niet op clementie van de rechter te rekenen.
Bron: uitspraak van de voorzieningenrechter, via De Dagelijkse Standaard en Showblad.



