Rachid is vijftien en gaat elke dag op zijn fatbike naar school. Voor hem is het gewoon vervoer: snel, handig en ook nog leuk. Toch merkt hij onderweg vaak afkeurende blikken. “Als oudere mensen me zien aankomen, weet ik al hoe laat het is,” zegt hij. “Dan zie je dat gezicht, alsof ik iets verkeerd doe omdat ik gewoon fiets.” Volgens Rachid is de ophef rond fatbikes inmiddels groter geworden dan het echte probleem.
Van Puch naar fatbike
Wat hij vooral lastig vindt, is dat mensen de geschiedenis lijken te vergeten. “Mijn opa had vroeger een Puch-brommer,” vertelt hij. “Die maakte herrie, stonk en ging hard.” En tóch praten mensen daar nu met warme gevoelens over. Voor hem zijn fatbikes gewoon de hedendaagse variant. “Elke generatie heeft wel iets waar ouderen zich aan storen,” zegt hij. “Voor hen waren het brommers, voor ons zijn het fatbikes.”
Niet iedereen is een aso op de weg
Rachid geeft toe dat er jongeren zijn die zich misdragen: te hard rijden, met z’n tweeën op één fiets, door rood knallen. “Maar vroeger hield ook niet iedereen zich aan de regels,” zegt hij. “Je kunt niet een hele groep beoordelen op een paar knuppels.” Hij vindt het oneerlijk dat jongeren meteen als probleem worden weggezet. “Ik hou me aan de regels, en toch krijg ik commentaar.”
Symbool van een generatiekloof
Volgens Rachid draait het niet alleen om verkeer, maar om een breder gevoel. “Het lijkt alsof alles wat jongeren doen meteen fout is,” zegt hij. Van telefoongebruik tot kleding, van muziek tot hoe je je verplaatst. “Fatbikes zijn gewoon het nieuwste mikpunt.” Hij merkt dat volwassenen sneller uitvallen en minder geduld hebben. “Alsof wij standaard asociaal zijn en zij altijd gelijk.”
Vrijheid en zelfredzaamheid
Voor hem staat die fatbike voor vrijheid. Je hoeft niet te wachten op je ouders, je gaat zelf naar school, sport en vrienden. “Dat is toch juist positief?” vraagt hij zich af. Hij ziet het als een stap richting onafhankelijkheid. “Ouderen klagen dat jongeren te afhankelijk zijn, maar zodra we iets zelf regelen, is het ook weer niet goed.”
Luisteren in plaats van zeuren
Rachid wil liever een ander soort gesprek. Minder roepen vanaf de stoep, meer uitleggen en elkaar proberen te begrijpen. “Als iemand me normaal vraagt om wat rustiger te rijden, doe ik dat,” zegt hij. “Maar schelden of meteen losgaan op Facebook helpt niemand.” Volgens hem moeten regels helder zijn en voor iedereen gelden, jong én oud.
Een vraag aan jou
Rachid snapt dat zijn mening kan prikken, maar hij wil vooral laten zien dat jongeren niet zoveel anders zijn dan eerdere generaties. “We doen in feite hetzelfde als zij toen, alleen in een nieuw jasje.” Hij sluit af met een vraag aan volwassenen: zijn fatbikes echt het probleem, of is het vooral wennen aan een nieuwe generatie in het verkeer?
