Thea, 76, zit aan de keukentafel met een stapel papieren voor haar neus. Rekeningen. Brieven van de zorgverzekeraar. Overzichten die ze pas na drie keer lezen snapt. “Ik heb zorg nodig,” zegt ze kalm. “Maar ik durf het niet meer.”
Elke afspraak voelt als een gok
Thea loopt al maanden met klachten rond. De huisarts raadde extra onderzoek aan. Een doorverwijzing ligt al klaar. Toch blijft ze uitstellen. Niet omdat ze niet wil, maar omdat ze bang is voor de rekening.
“Je denkt niet meer: ga ik opknappen? Je denkt: wat gaat dit me kosten.”
Haar eigen risico is bijna verbruikt. Medicijnen worden duurder. En nu hoort ze weer dat de zorg opnieuw stijgt. “Daar zakt je moed van in je schoenen.”
Vroeger ging je zonder nadenken
Thea denkt terug aan een tijd dat je met een klacht gewoon naar de dokter ging. “Je stond er niet bij stil. Je belde en het was geregeld.”
Nu twijfelt ze bij alles. “Kan het nog even wachten? Is dit wel echt nodig? Trek ik het nog een paar maanden?”
Ze weet dat uitstel risico’s geeft. Dat zegt de dokter ook. “Maar hij betaalt mijn rekeningen niet.”
Op pensioen is weinig speelruimte
Thea moet rondkomen van haar pensioen. Geen dikke buffer. Geen luxe. “Ik let overal op: de kachel lager. Geen dure aankopen. Maar op zorg kun je niet echt bezuinigen.”
Elke prijsstijging voel je meteen. “Voor sommigen zijn het maar wat tientjes. Voor mij is het kiezen tussen zorg of rust in mijn hoofd.”
Onzichtbare angst
Wat haar het meest pijn doet: bijna niemand ziet het. “Er wordt vaak gezegd dat ouderen het zo goed hebben. Maar er zijn zóveel mensen zoals ik die elke euro omdraaien.”
Soms schaamt ze zich. “Je zegt niet gauw dat je zorg mijdt uit angst. Dat voelt niet oké.”
Toch gebeurt het. “Veel vaker dan mensen denken.”
En het wordt weer duurder
Dat de prijzen opnieuw stijgen komt bij Thea hard aan. “Het voelt alsof ik achteruitboer terwijl ik niks verkeerd doe.”
Ze vraagt niets extra’s. Geen luxe trajecten. “Ik wil gewoon geholpen worden zonder bang te zijn.”
Een zwijgende groep
Thea weet dat ze niet alleen staat. “Er zijn veel ouderen die zwijgen. Die niet klagen. Die gewoon afwachten.”
Maar uitstellen kost wat. “Als je te lang wacht, wordt het erger. En uiteindelijk duurder. Voor iedereen.”
Ze staart naar de papieren op tafel en duwt ze weg. “Ik hoop dat ik op tijd de stap durf te zetten.”
Zachtjes voegt ze toe: “Ziek zijn is al zwaar genoeg. Angst voor de rekening zou daar niet bovenop moeten komen.”
