Johan, 23, vindt dat zijn generatie er klaar mee is. Terwijl ouderen mopperen over pensioenregels, QR-codes en het tempo van het leven, kijkt hij om zich heen en ziet eigenlijk vooral één ding: ongelijkheid. “Ze doen alsof het allemaal zo zwaar is, maar als je eerlijk kijkt naar de feiten zie je wat er misgaat.”
Hij is afgestudeerd, werkt voltijd en woont nog steeds op een krappe kamer. “Ik tik me blauw aan huur voor iets waar je vroeger een bezem voor had weggestopt. Een huis kopen is onhaalbaar. Sparen lukt amper. En dan hoor je ouderen zeggen dat zij het zo moeilijk hebben.”
Een huis dat kwam aanwaaien
Volgens Johan hadden veel ouderen gewoon mazzel. “Ze konden instappen toen een huis kopen nog normaal was. Voor bedragen waarvoor je nu nog geen parkeerplek krijgt. Datzelfde huis is inmiddels tonnen waard.”
Hij zegt het niet kwaad, wel met irritatie. “Het is geen aanval, het is de realiteit. Zij zitten op enorme overwaarde. Wij hebben niks. Geen eigen plek, geen spaarpot, geen zekerheid.”
Waar ouderen volgens hem vaak een afgelost huis hebben, spaargeld achter de hand en een pensioen in aantocht, leeft zijn generatie van loonstrook naar loonstrook. “Een wasmachine die kapot gaat, en je maand ligt al in puin.”
Klagen, klagen, klagen
Wat hem het meest steekt, is het eindeloze gemopper. “Dan hoor je dat vroeger alles beter was, of dat ze het zo zwaar hebben gehad. Ondertussen wonen ze ruim met een tuin, rijden auto en pakken ze meerdere vakanties per jaar mee.”
Hij snapt dat niet iedere oudere rijk is, maar vindt dat het beeld scheef is. “De groep die écht niets heeft, is klein. De groep jongeren die niets heeft, is gigantisch.”
Volgens Johan worden jongeren steeds weggezet als lui of verwend. “We zouden te veel luxe koffie drinken, te weinig uren maken en te hoge eisen stellen. Maar eerlijk: het systeem zit gewoon op slot.”
Geen opstap, geen toekomstgevoel
Een koopwoning voelt voor Johan als een sprookje. “Je hebt tegenwoordig twee inkomens nodig, vaste contracten en óók nog eigen geld. Waar moet je dat vandaan halen?”
Het gaat hem niet alleen om geld, maar om perspectief. “Je kunt nergens naartoe bouwen. Alles is tijdelijk. Huren is duur. Sparen schiet niet op. En ondertussen kruipen de prijzen alleen maar verder omhoog.”
Tijd om eerlijk te zijn
Johan wil geen strijd tussen generaties; hij wil erkenning. “Zeg gewoon eerlijk dat ouderen het in Nederland relatief goed hebben. Ze waren er precies op het goede moment.”
Volgens hem moet dát de basis zijn voor verandering. “Doe niet alsof iedereen gelijk begint. Dat is simpelweg niet zo.”
Hij zucht even. “Zij hebben stenen en spaargeld. Wij zitten met studieschuld, hoge huur en onzekerheid. En toch heet het dat wij zeuren. Dat voelt gewoon krom.”
