Inkt tot in het gezicht en toch op zoek naar een baan
De 46-jarige Melissa Sloan, moeder van twee kinderen, heeft rond de 800 tatoeages en snapt niet waarom ze amper aan werk komt. In haar twintiger jaren begon ze met inkt en al snel nam ze ook haar gezicht mee. Dat is inmiddels bijna helemaal bedekt. Ze laat geregeld nieuwe ontwerpen over bestaande zetten, waardoor er lagen over elkaar zijn ontstaan. Volgens haar zorgt juist dat opvallende uiterlijk ervoor dat ze bij sollicitaties nauwelijks een kans krijgt.
Waar het mee begon
Het startte met wat kleine dingetjes en groeide uit tot iets waar je bijna niet meer mee stopt. Rond haar twintigste liet ze de eerste zetten en daarna ging het snel. Ook plekken die veel mensen liever overslaan, zoals je gezicht, kwamen aan de beurt. En als je eenmaal zover bent, wil je steeds weer iets erbij. Is er geen plek meer, dan komt er gewoon een nieuwe laag bovenop.
Wat 800 tattoos betekenen voor je baanperspectief
Volgens Melissa is het vooral haar look die deuren dichtgooit. Ze merkt dat werkgevers afhaken zodra ze binnenstapt. Zichtbare inkt, zeker in het gezicht, blijft bij veel bedrijven een lastig punt. Die eerste indruk is zo bepalend dat ze vaak niet eens kan laten zien wat ze in huis heeft.
Van toiletpoetser tot aan de kant gezet
Eerder maakte ze wc’s schoon, maar die baan raakte ze kwijt. Officieel omdat het werk niet goed genoeg zou zijn; of haar getatoeëerde gezicht heeft meegespeeld, weet ze niet. Ironisch genoeg zat haar toenmalige baas zelf ook vol inkt. Melissa zegt dat ze vrijwel alles wil aanpakken: als iemand haar morgen belt, staat ze er, wat de functie ook is.
Solliciteren schiet niet op
Nieuwe pogingen om weer aan de slag te gaan, ook weer als toiletreiniger, liepen op niets uit. Ze is ervan overtuigd dat haar uiterlijk de reden is voor de afwijzingen. Online wordt zelfs beweerd dat ze nog nooit gewerkt zou hebben. Dat noemt ze onzin; ze heeft echt banen gehad en wil gewoon weer meedraaien.
Zelfs tattooshops trekken grenzen
Zelfs in de tattoowereld botst ze. Een paar studio’s willen haar niet langer behandelen. Ze vinden dat het te ver is gegaan. Raar, zegt ze: je begint met iets persoonlijks waar je je goed bij voelt, en dan zetten juist de mensen die je steeds hielpen ineens een streep. Toch blijft ze erbij dat dit is wat ze wil—het is haar lijf en haar keuze.
En in het dagelijks leven loop je ook vast
Het blijft niet bij werkgevers. Op de school van haar kinderen voelt ze zich minder welkom en in de lokale kroeg krijgt ze vaak scheve blikken. Als je zo zichtbaar anders bent, word je al beoordeeld voordat je iets hebt gezegd. Dat vindt ze misschien nog wel het lastigst: weinig kans om te laten zien wie je bent achter al die inkt.
Doorgaan tot ze zeventig is
Afwijzingen of niet, stoppen is geen optie voor Melissa. Ze wil doorgaan tot haar zeventigste en uiteindelijk elk stukje huid bedekken. Door de vele lagen oogt haar gezicht inmiddels wat blauw, waardoor mensen grappen dat ze op een smurf lijkt. Dat raakt haar naar eigen zeggen niet. Met haar tatoeages voelt ze zich het meest zichzelf en ze laat zich niet wegduwen door wat anderen vinden.
Wat je meeneemt uit dit verhaal
Haar verhaal laat zien hoe persoonlijke expressie kan botsen met de realiteit van de arbeidsmarkt. Opvallende tatoeages, vooral in je gezicht, kunnen deuren sluiten, hoe graag je ook wilt werken. Tegelijkertijd is haar vastberadenheid duidelijk: ze kiest voor wat bij haar past, ook als dat consequenties heeft. Of werkgevers ooit echt voorbij de inkt kijken, is maar de vraag. Melissa hoopt in ieder geval op die ene kans om te laten zien dat er achter 800 tattoos meer schuilgaat dan je in één oogopslag ziet.
