Een recente aflevering van Uit de schulden, gepresenteerd door John Williams, zette flink wat tongen los. Niet alleen door de pittige verhalen, maar vooral door één fragment dat bij veel kijkers bleef hangen: een gezin zonder baan dat toch elke maand een flink bedrag ontvangt.
Op social media barstte het meteen los. Mensen vroegen zich hardop af waarom je nog zou werken als je zonder baan al duizenden euro’s krijgt. De discussie ging al snel verder dan het programma en raakte een gevoelige snaar: loont werken in Nederland nog wel?
Een gezin dat al jaren klem zit
In de uitzending volg je Susanne en Kevin, een stel met drie kinderen dat al zestien jaar met schulden leeft. Ze staan onder bewind en moeten rondkomen van een strak weekbudget. Hun situatie is helaas niet uniek: honderdduizenden huishoudens zitten met vergelijkbare problemen. Schulden ontstaan zelden door één fout; stress, gebrek aan overzicht en ongelukkige keuzes stapelen zich vaak langzaam op.
Daarom draait het programma niet alleen om bedragen, maar vooral om rust en structuur. Eerst orde scheppen, daarna bouwen aan de toekomst.
Het moment waarop iedereen stilviel
Toch slaat de sfeer om zodra alle inkomsten op tafel komen. Ondanks het ontbreken van werk blijkt het gezin maandelijks ruim € 3.100 te ontvangen. Dat totaal, opgebouwd uit meerdere regelingen, zorgt thuis voor open monden.
Op X stromen de reacties binnen. Mensen leggen het naast hun eigen loonstrook en trekken harde conclusies. “Waarom zou je nog fulltime werken als dit kan?” klinkt het. Anderen geven aan dat ze met een baan nauwelijks meer overhouden.
Frustratie over het systeem
De pijlen zijn nauwelijks op het gezin gericht, maar vooral op hoe het stelsel in elkaar zit. Veel reacties gaan over het gevoel van scheefgroei: werkende huishoudens die minder te besteden hebben dan gezinnen die afhankelijk zijn van steun. Dat wringt — en precies dat maakt deze aflevering zo beladen.
Een vangnet dat wringt
Tegelijk ligt het genuanceerder dan het lijkt. Het maandbedrag bestaat uit meerdere onderdelen die bedoeld zijn als vangnet. Het meeste geld gaat direct op aan vaste lasten, zorg, kinderen en aflossingen. Wat overblijft is zelden royaal.
De uitzending prikt daarmee iets aan dat al langer suddert: een systeem dat nodig is om mensen overeind te houden, maar tegelijk vragen oproept over prikkels, rechtvaardigheid en de waarde van werk. Juist daarom blijft dit verhaal nazinderen — niet door sensatie, maar omdat het een ongemakkelijk stukje werkelijkheid laat zien waar iedereen iets van vindt.
