Sanne is 29, moeder, en loopt rond met iets wat ze amper hardop durft te zeggen. Terwijl ze haar pasgeboren derde kindje tegen zich aan drukt, blijft er een schuldgevoel knagen dat ze niet makkelijk onder woorden krijgt. “Ik wilde mijn derde kind eigenlijk niet,” fluistert ze, met verdriet in haar blik.
Het klinkt hard, maar dit is de werkelijkheid waar Sanne elke dag in leeft. Dat ze van haar baby houdt staat buiten kijf, maar de onverwachte zwangerschap sloeg in als een bom.
Zij en haar partner waren altijd uitgegaan van twee kinderen. Met hun zoon en dochter van vier en zes voelde het gezin compleet.
“Alles liep lekker,” vertelt Sanne. “We hadden eindelijk een ritme en het voelde alsof alles klopte.”
Een derde kindje stond nooit echt op de planning. Ze had haar handen vol aan werk, haar relatie en de zorg voor twee kleintjes. Het was druk, maar behapbaar.
Toen ze ineens ontdekte dat ze opnieuw zwanger was, kantelde alles. “Ik was totaal van mijn stuk,” zegt ze. “Ik voelde me overmand en onzeker. Hoe moesten we dit bolwerken?”
De lastige waarheid onder ogen
Sanne en haar partner stonden voor een zware keuze. Na alle opties te hebben doorgesproken, besloten ze de zwangerschap door te zetten. Rationeel snapte Sanne het wel, maar in haar hart voelde het nooit als haar eigen besluit.
“Het was alsof ik de regie kwijt was,” zegt ze. “De druk van familie, de maatschappij, en ook van mezelf, woog te zwaar.”
Deze zwangerschap voelde anders dan de vorige twee. Waar ze toen vol verwachting was, leek dit keer alles zwaar en benauwend. “Ik deed mijn best om blij te zijn,” zegt ze. “Maar diep vanbinnen kreeg ik de angst en machteloosheid niet weg.” Ze had het gevoel vast te zitten in iets waar ze niet zomaar uit kon.
Na de bevalling veranderde er weinig aan die verwarring. Ze was meteen gek op haar baby, maar het knagende gevoel van spijt bleef.
“Het voelt verschrikkelijk om te zeggen,” zegt Sanne, haar stem breekbaar. “Maar ik bleef denken: zo had mijn leven niet moeten lopen.”
Met de komst van nummer drie kwamen er nieuwe hobbels. Het ritme dat ze met twee kinderen eindelijk onder de knie hadden, glipte weer uit hun handen. “Alles waarvoor we zo hard hadden gewerkt, leek weg te vallen,” vertelt ze. Niet alleen de fysieke moeheid sloop erin, ook emotioneel raakte ze uitgeput.
Haar relatie kwam onder spanning te staan. “We maakten meer ruzie dan ooit,” zegt ze. “Ik voelde me zó alleen in wat ik voelde. Hij wilde me begrijpen, maar ik kon het niet goed uitleggen. Hoe vertel je iemand dat je iets niet wilde dat nu onlosmakelijk bij je gezin hoort?” Dat eenzame gevoel maakte het nog zwaarder.
Toch blijft Sanne knokken voor haar gezin. Ze ziet in dat haar emoties ingewikkeld zijn en zoekt manieren om ermee om te gaan. Inmiddels praat ze met een therapeut om te begrijpen wat er in haar omgaat en om stappen vooruit te zetten. “Ik weet dat ik van mijn kind hou,” zegt ze vastbesloten. “Maar ik moet ook eerlijk zijn over wat ik voel, zodat ik kan helen en er echt voor mijn kinderen kan zijn.”
Sanne’s verhaal laat zien dat gezinsuitbreiding niet altijd rozengeur en maneschijn is. Het kan rommelig en pijnlijk zijn, met gevoelens die je niet zomaar parkeert. Door open te zijn over wat er in haar speelt, wil Sanne niet alleen zichzelf helpen, maar ook anderen die dit herkennen. “Je bent niet alleen,” benadrukt ze. “En het is oké om te voelen wat je voelt.”
